நாம் பள்ளி சென்ற காலத்தில் அதிக அளவில் தொலைக்காட்சி காட்சிகள் கூட பார்த்தது இல்லை... வாரத்தில் வெள்ளிக்கிழமை ஒலியும் ஒளியும் மட்டும் தான் ஒரு பொழுதுபோக்கு நிகழ்ச்சி. அதிலும் பெரிய கூட்டமாக அனைவரும் அமர்ந்து பார்க்கும் போது சில பாடல்கள் வரும் போது வீட்டில் தொலைக்காட்சி சில நிமிடங்கள் அணைத்து விடுவார்கள். அதுவரை முறுக்கு...எல்லுருண்டை இந்த மாதிரி ஐந்தாறு நிமிடங்கள் கழியும்! பிறகு மீண்டும் பெரியவர்கள் போட்டு விடுவார்கள்..கண்டு இரசித்தோம். பொதுவான பொழுதுபோக்கே...புத்தக வாசிப்பு... நூலகம் சென்று வருதல்... வயல் வெளிகள் சென்று....மர நிழலில் ஊஞ்சலாடுதல்... இவ்வாறு இருந்ததால் நாம் ஓரளவு... இந்த மாயை துன்பத்தில் இருந்து தப்பித்து இன்று வாழ்க்கை நடத்துகிறோம்!
இப்போது பள்ளி மாணவர்கள்... சம்பந்தப்பட்ட செய்திகள் காணும் போது.... கண்ணீர் பெருகுகிறது! ஏன் பிள்ளைகளுக்கு இத்தனை உணர்ச்சி நிலை? ஏன் இத்தனை வன்மம்? இத்தனை கோவம்??? எத்தனை நன்றாக படித்தால் கூட நாம் அடி வாங்கி இருக்கிறோமே? ஒரு பயமும்...கண்டிப்பும் கொஞ்சம் தேவைதானே?
மேற்கத்திய முறையில் நாம் பிள்ளைகளை வளர்த்தல் இங்கே சாத்தியம் இல்லை... நாம் வாழும் இடத்திற்கேற்ப முறைமைகளோடு வளர்க்க வேண்டும். ஓரளவு சம்பாத்தியம் போதாதா? பெற்றோர் கொஞ்சம் பணம் பணம் என்று ஓடுவதை தவிர்த்து... பிள்ளைகளுக்கு சொத்து சேர்ப்பதை நிறுத்தி அவர்களுக்கு பண்பை சேர்க்க பழக வேண்டும்....
எப்படியோ ஆரம்பித்த சில சின்ன தவறுகள் இன்று வளர்ந்து நம் சமுதாயம் எங்கே செல்கிறது என்ற அச்சத்தை மனதில் வேறூன்றுகிறது!
இனி பிள்ளைகளுக்கு மறைக்கப்பட்ட விஷயம் என்று ஏதேனும் இருக்குமா? இங்கே........ இந்த மாதிரி சுதந்திரத்தையா .. பெரியவர்கள் கனவு கண்டார்கள்!!!!!!!
நல்ல மாற்றங்கள் வேண்டும் என்று மனதார எண்ணுவதை தவிர... வேறு எதுவும் செய்ய இயலாது நாம்!
உள்ளே உதித்ததை விதைக்கிறேன்........
அக்கறையுடன் வி.சாந்தி
